Ս. Մատթեոս, Մարկոս, Ղուկաս և Հովհաննես Ավետարանիչների հիշատակի տոնը
Ս. Մատթեոս, Մարկոս, Ղուկաս և Հովհաննես Ավետարանիչների հիշատակի տոն
Այսօր Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցին նշում է չորս ավետարանիչների՝ Մատթեոսի, Մարկոսի, Ղուկասի և Հովհաննեսի հիշատակը։ Չորս անձնավորություններ, չորս տարբեր կենսագրություններ, չորս անհատականություններ, բայց մեկ առաքելություն՝ աշխարհին վկայել Աստծո Որդու՝ Հիսուս Քրիստոսի մասին։
Ավետարանիչների պատգամը միայն պատմություն չէ Քրիստոսի երկրային կյանքի մասին։ Այն Աստծո և մարդու հանդիպման պատմությունն է, աստվածային սիրո՝ մարդկային իրականություն դառնալու խորհուրդը։ Նրանց միջոցով մենք տեսնում ենք ոչ միայն այն, թե ինչ է արել Քրիստոս երկու հազար տարի առաջ, այլև այն, թե ինչ է Նա շարունակում անել մարդու կյանքում այսօր։
Մատթեոսը մեզ ներկայացնում է Քրիստոսին՝ որպես խոստացված Մեսիայի, որի մեջ իրականանում են մարգարեությունների սպասումները։ Մարկոսը բացահայտում է Աստծո Որդուն՝ որպես ծառայող և խաչի ճանապարհով ընթացող Փրկչի։ Ղուկասը առանձնահատուկ կերպով վկայում է Աստծո ողորմության, մերժվածների հանդեպ սիրո և մեղավորի դարձի հնարավորության մասին։ Իսկ Հովհաննեսը մեզ տանում է դեպի աստվածային Խոսքի խորությունը՝ հիշեցնելով. «Սկզբում էր Բանը, և Բանը Աստծու մոտ էր, և Բանը Աստված էր» (Հովհ. 1։1)։
Չորս Ավետարանները չեն ներկայացնում չորս տարբեր Քրիստոսների։ Դրանք մեկ աստվածային ճշմարտության չորս վկայություններն են, որոնք միմյանց լրացնելով՝ մեզ առաջնորդում են դեպի Քրիստոսի անձի և փրկագործության ամբողջական ընկալումը։
Սակայն այս տոնը մեզ համար միայն հիշատակի օր չէ, այլ նաև հոգևոր ինքնաքննության առիթ։
Կարելի՞ է արդյոք քրիստոնյա կոչվել՝ առանց Ավետարանով ապրելու։ Կարելի՞ է խոսել սիրո մասին և անտարբեր անցնել տառապողի կողքով։ Կարելի՞ է աղոթել Աստծուն և միաժամանակ չներել մերձավորին։ Կարելի՞ է խաչ կրել կրծքին, բայց չընդունել խաչի խորհուրդը սեփական կյանքում։
Ավետարանն իր ամբողջ խորությամբ մեզ հիշեցնում է, որ հավատքը միայն ճշմարտությունների ընդունում չէ, այլ մարդու ներքին վերափոխություն։ Աստծո Խոսքը մեզ չի տրվում միայն ընթերցելու համար. այն տրվում է, որպեսզի մեր կյանքը դառնա այդ Խոսքի կենդանի վկայությունը։
Ավետարանիչները մեզ սովորեցնում են նաև մի կարևոր ճշմարտություն. Աստվածային ճշմարտությունը չի վերացնում մարդկային անհատականությունը, այլ սրբագործում է այն։ Աստված յուրաքանչյուրին կանչում է իր ճանապարհով, իր շնորհներով և իր հնարավորություններով՝ նույն սիրո, նույն հավատքի և նույն փրկության ծառայությանը։
Աշխարհը այսօր էլ ունի Ավետարանի կարիքը։ Բայց ոչ միայն այն պատճառով, որ մարդիկ չեն լսել Քրիստոսի մասին, այլև որովհետև երբեմն մենք՝ քրիստոնյաներս, մեր վարքով մթագնում ենք Նրա լույսը։ Մեր խոսքը կարող է մարդկանց մոտեցնել Աստծուն, բայց մեր անարդարությունը, հպարտությունն ու անտարբերությունը կարող են նրանց հեռացնել Նրանից։
Ուստի չորս ավետարանիչների տոնը մեզ կոչ է անում դառնալու ոչ միայն Ավետարանի ընթերցողներ, այլև նրա կենդանի վկաները՝ մեր ընտանիքներում, մեր համայնքներում, մեր աշխատանքում և հասարակական կյանքում։
Ավետարանը կենդանի է այնքանով, որքանով Քրիստոս ապրում է մեր սրտերում։ Եվ երբ մեր խոսքը դառնում է ճշմարիտ, մեր վերաբերմունքը՝ ողորմած, մեր գործը՝ արդար, իսկ մեր սերը՝ անկեղծ, մենք նույնպես դառնում ենք Աստծո Խոսքի վկաներ։
Թող Մատթեոս, Մարկոս, Ղուկաս և Հովհաննես սուրբ ավետարանիչների բարեխոսությամբ Տերը լուսավորի մեր միտքը, զորացնի մեր հավատքը և մաքրի մեր սրտերը, որպեսզի կարողանանք ոչ միայն լսել Աստծո Խոսքը, այլև ապրել նրա համաձայն։
Թող մեր կյանքը դառնա մի Ավետարան, որը մարդիկ կկարդան ոչ թե թղթի վրա, այլ մեր գործերի, մեր սիրո և մեր քրիստոնեական վկայության միջոցով։