Էրիկ Շամամյան. Դիվանագիտական մաստեր-կլասս
Լուսանկարում` ՀՀ նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ու Եգիպտոսի նախագահ Հոսնի Մուբարաքը, Կահիրե, 1992թ.
ԴԻՎԱՆԱԳԻՏԱԿԱՆ ՄԱՍՏԵՐ-ԿԼԱՍՍ
1992 թվականի մայիսին՝ Արցախյան առաջին պատերազմի ամենաթեժ պահին, Ադրբեջանն ու Թուրքիան ակտիվ լոբբինգ էին անում արաբական երկրներում՝ փորձելով հակամարտությանը տալ «քրիստոնյա-մուսուլմանական» երանգ և իսլամական աշխարհին հանել Հայաստանի դեմ։
Այդ օրերին Լևոն Տեր-Պետրոսյանը պաշտոնական այցով մեկնում է Եգիպտոս։ Կահիրեում՝ Արաբական պետությունների լիգայի (ԱՊԼ) կենտրոնակայանում, Նախագահն անում է մի բան, որը թնդում է ողջ արաբական աշխարհով։
Լինելով մասնագիտությամբ արաբագետ՝ Տեր-Պետրոսյանը ողջ ելույթն ու մամուլի ասուլիսն անցկացնում է անթերի, բարձրասպասարկ դասական արաբերենով (ֆուսհա)՝ առանց թարգմանչի։
Արդյունքը լինում է ֆենոմենալ․
- Սենսացիա արաբական մամուլում․ Արաբական առաջատար լրատվամիջոցները (օրինակ՝ «Ալ-Ահրամ»-ը) հիացմունքով գրում էին, որ քրիստոնյա երկրի ղեկավարը տիրապետում է արաբերենին ավելի լավ, քան տարածաշրջանի որոշ արաբ առաջնորդներ։
- Դիվանագիտական հաղթանակ․ Խոսելով նրանց մայրենի լեզվով՝ Տեր-Պետրոսյանը ջախջախեց հակամարտության «կրոնական» թեզը՝ պարզաբանելով, որ հարցը բացառապես ազգերի ինքնորոշման և քաղաքական իրավունքների մասին է։
- Չեզոքության ապահովում․ Այս քայլով Հայաստանը կարողացավ կանխել իսլամական աշխարհում իր դեմ ուղղված միասնական ճակատի ձևավորումը և ամուր հիմքեր դրեց արաբական երկրների հետ բարեկամական հարաբերությունների համար։
Իսկական դիվանագիտությունը ոչ միայն գաղափարախոսությունն է, այլև դիմացինի լեզվով ու մշակույթով խոսելու, նրան սեփական հարկի տակ համոզելու արվեստը։
Լուսանկարում` ՀՀ նախագահ Լևոն Տեր-Պետրոսյանն ու Եգիպտոսի նախագահ Հոսնի Մուբարաքը, Կահիրե, 1992թ.